एक था जानवर Was an animal

                                                                 एक था जानवर

                                                                Was an animal

एक जानवर था । उसे एक इंसान से बहुत ही ज्यादा लगाव हो गया था । उसे इंसानो की फितरत मालुम नही  थी । उसे लगता था कि इंसान भी उसे उतना ही प्रेम करता है, जितना वो इंसान से प्रेम करता है। वो हर वक्त उसी इंसान के ख्यालो में डूबा रहता था । उसे लगता था वो इंसान ही सब कुछ है उसके लिए , शायद इसी लिए वो इंसान से  बेइंतेहाँ  प्रेम करता था । इसी तरह कुछ वर्ष बीत गये । सबकुछ ठीक चल रहा था । एक दिन जानवर उस इंसान के घर गया । कुछ वक्त बिताए, फिर उसने नोटिस किया कि इंसान उससे दुर- दुर रहता है । उसने उस इंसान से इसका कारण पुछा तो इंसान ने कहा कि मुझे तुमसे बहुत डर लगता है । यह सुनकर जानवर बहुत दुखी हुआ । अपने दुखः को छुपाकर मुस्कुराते हुए इंसान से पूछा आखिर तुम्हे मुझसे डर क्यो लगता है ?क्या मै इतना बूरा हुँ ? क्या मै तुम्हे खा जाऊँगा ? तो इंसान ने जवाब दिया ' नही ऐसी कोई बात नही है । बस डर लगता है इसलिए बोल दिया । जानवर फिर से पुछा ' क्या तुम्हे थोड़ा डर लगता है या बहुत ज्यादा ? तो इंसान ने कहा मुझे बहुत ज्यादा डर लगता है। तो जानवर समझदार था समझ गया । और उसने उस इंसान को यकिन दिलाया कि अब उसे डरने की जरूरत नही है। जानवर मन ही मन बहुत दुखी था । उसने अपने आप से वादा किया कि अब वह गलती से भी किसी इंसान के पास नही जाएगा । अगले दिन इंसान के घर से विदा लिया और जंगल की तरफ रवाना हो गया । वो जंगलो में उदास सा रहने लगा । उसे हर वक्त इंसान की कही बातें याद आता था । इस वजह से वो उदास रहता था । उसे लगता था इंसान भी उसे याद कर रहा है और वो लौटकर मुझसे  मिलने आएगा । पर ऐसा नही हुआ । ना वो इंसान आया ना उसने जानवर की कोई खैर खबर ली । अब जानवर को लगने लगा की अब इंसान नही आएगा । तो जानवर भी उस इंसान को धीरे धीरे भूलने लगा । क्योंकि उसे अब इंसानो के बारे में पता चल गया है। जब इंसानो को हमारी फिक्र नही तो हम उसके बारे में सोच कर खुद को दुखीः क्यो करें  ? उसके बाद जानवर बेफिक्र हो कर जिने लगा । अब उसे किसी इंसान कि जरूरत नही । । जानवर को मन ही मन इंसान पर हँसी आता है । सोचता है . . . दिन बदल जाता है रात में, मौसम बदल जाता है बरसात में , अभिमान और धन के गुरुर में हम बहुत आगे निकल जाते है साहब । जब पिछे मुड़कर देखते हैं तो पता चलता है हमारे अपने तो दूर, हमारा शरीर , जिसकी सुंदरता पे हम इतना गुरुर करते थे । आज वो भी शमसान की राख में खाक हो गया । अब परछाई भी नजर नही आता है । हम इंसान से बेहतर हैं हमें किसी का दिल तोड़ना नही आता । क्योंकि हम जानवर है और जानवर ही रहना चाहते हैं । 

https://superindiastory.blogspot.com/2024/11/hindi-english-poem.html

In English💗

                                     
                   Was an animal

was an animal.  He had become very attached to a person.  He did not know human nature.  He felt that man also loves him as much as he loves man.  He was always immersed in the thoughts of the same person.  He used to think that man is everything for him, perhaps that is why he used to love man unconditionally.  In this way some years passed.  Everything was going well.  One day the animal went to that person's house.  Spent some time, then he notices that human beings stay away from him.  When he asked that person the reason for this, the person said that I am very afraid of you.  Hearing this the animal was very sad.  Hiding his sorrow, asked a smiling person, why are you afraid of me? Am i that bad?  will i eat you  So the man replied 'No, there is no such thing.  Just scared that's why I spoke.  The animal again asked, 'Are you scared a little or a lot?  So the man said I am very scared.  So the animal was intelligent and understood.  And he assured that person that now he does not need to be afraid.  The animal itself was very sad.  He promised himself that now he will not go to any human by mistake.  The next day he left the man's house and left for the forest.  He started living sad in the jungles.  He used to remember the words of man all the time.  Because of this he was sad.  He thought that man was missing him too and he would come back to meet me.  But it didn't happen.  Neither that man came nor did he take any good news of the animal.  Now the animal started feeling that now the human will not come.  So the animal also slowly started forgetting that person.  Because now he has come to know about humans.  When humans do not care about us, then why should we make ourselves sad thinking about them?  After that the animal started living carelessly.  Now he doesn't need anyone.  ,  The animal laughs at the human mind.  thinks.  ,  ,  The day changes into the night, the weather changes into the rain, We go far ahead in the pride of pride and wealth, sir.  When we look back, we find that our body is far away from us, the beauty of which we used to be so proud of.  Today that too got burnt in the ashes of the shaman.  Now even the shadow is not visible.  We are better than humans, we do not know how to break anyone's heart.  Because we are animals and want to be animals 

Marathi

     

                                                    एक प्राणी होता

एक प्राणी होता.  त्याला एका व्यक्तीची खूप ओढ लागली होती.  त्याला माणसांचा स्वभाव माहीत नव्हता.  माणसावर जेवढे प्रेम आहे तेवढेच माणूसही त्याच्यावर प्रेम करतो असे त्याला वाटले.  त्याच व्यक्तीच्या विचारात ते नेहमी मग्न असायचे.  त्याला वाटले की माणूसच आपल्यासाठी सर्वस्व आहे, कदाचित म्हणूनच तो माणसावर अखंड प्रेम करत असे.  अशात काही वर्षे गेली.  सगळं व्यवस्थित चाललं होतं.  एके दिवशी तो प्राणी त्या व्यक्तीच्या घरी गेला.  थोडा वेळ घालवला, मग त्याच्या लक्षात आले की माणूस त्याच्यापासून दूर राहतो.  त्याने त्या व्यक्तीला याचे कारण विचारले असता ती व्यक्ती म्हणाली की, मला तुझी खूप भीती वाटते.  हे ऐकून प्राण्याला खूप वाईट वाटले.  आपले दु:ख लपवत त्याने हसत हसत विचारले, तू मला का घाबरतोस?मी इतका वाईट आहे का?  मी तुला खाऊ का?  तर त्या माणसाने उत्तर दिले, 'नाही, असे काही नाही.  फक्त घाबरलो म्हणून बोललो.  प्राण्याने पुन्हा विचारले, 'तुम्ही थोडे घाबरलात की खूप?  तर तो माणूस म्हणाला मला खूप भीती वाटते.  त्यामुळे प्राणी हुशार आणि समजूतदार होता.  आणि त्याने त्या व्यक्तीला आश्वासन दिले की आता त्याला घाबरण्याची गरज नाही.  प्राणी स्वतः खूप दुःखी होता.  त्याने स्वतःला वचन दिले की आता तो चुकूनही कोणत्याही माणसाकडे जाणार नाही.  दुसऱ्या दिवशी तो त्या माणसाचे घर सोडून जंगलात निघून गेला.  तो जंगलात उदास राहू लागला.  माणसाचे शब्द त्याला सतत आठवायचे.  यामुळे तो दु:खी झाला होता.  त्याला वाटले की माणूसही त्याला मिस करत आहे आणि तो मला भेटायला परत येईल.  पण तसे झाले नाही.  ना तो माणूस आला ना त्याने प्राण्याचा चांगला समाचार घेतला.  आता मनुष्य येणार नाही असे प्राण्याला वाटू लागले.  त्यामुळे प्राणीही हळूहळू त्या व्यक्तीला विसरायला लागला.  कारण त्याला आता माणसांची ओळख झाली आहे.  जेव्हा माणसं आपली काळजी करत नाहीत, तेव्हा आपण त्यांचा विचार करून स्वतःला दुःखी का करून घ्यावं?  त्यानंतर हा प्राणी बेफिकीरपणे जगू लागला.  आता त्याला कोणाचीही गरज नाही.  ,  प्राणी मानवी मनावर हसतो.  विचार करते  ,  ,  दिवस रात्र बदलतो, हवामान पावसात बदलते, आपण गर्व आणि श्रीमंतीच्या गर्विष्ठीत खूप पुढे जातो साहेब.  जेव्हा आपण मागे वळून पाहतो तेव्हा आपल्याला दिसून येते की आपले शरीर आपल्यापासून खूप दूर आहे, ज्या सौंदर्याचा आपल्याला खूप अभिमान वाटायचा.  आज तेही शमनाच्या राखेत जळून खाक झाले.  आता सावलीही दिसत नाही.  आपण माणसांपेक्षा सरस आहोत, कोणाचंही मन कसं तोडावं हे कळत नाही.  कारण आपण प्राणी आहोत आणि आपल्याला प्राणी व्हायचे आहे.